T.V. Challenge - RINGELING.NET

Ga naar de inhoud

Tennisvereniging Challenge
Challenge
De geschiedenis van tennisvereniging Challenge

De eerste jaren: 1977 — 1982 T.V. Challenge werd officieel opgericht op 24 augustus 1977. Als oprichters staan in de statuten vermeld de heren W.P.A. Challik, G.L. Lapré en B.P. Agerbeek. Hiermee zijn we gelijk beland bij één van de meest markante personen in de geschiedenis van Challenge namelijk de heer Challik. Het Zuidelijk Randpark werd in 1975 in gebruik genomen. In dat jaar startte de heer Challik met organiseren van recreatietennis voor een aantal meestal beginnende tennissers. Alles ging er in die tijd gemoedelijk aan toe. Er waren geen reglementen. Er was geen afhangbord en alles werd in onderling overleg geregeld. In de daaropvolgende twee jaar won de tennissport echter snel aan populariteit en er kwam een grote toestroom aan tennissers op gang. In 1977 had de heer Challik al zo’n 100 tennissers onder zijn hoede. Mevrouw Challik beheerde thuis de administratie en meneer Challik regelde alles op de baan. Er bleek nu zelfs een afhangbord nodig te zijn om alles in goede banen te leiden. De heer Challik was echter niet de enige die met een groepje enthousiastelingen op het Zuidelijk Randpark aan de gang was. Ook mevrouw Babes Davidsz had een clubje mensen om zich heen verzameld. Geleidelijk begon men eraan te denken met elkaar een heuse tennisvereniging op te richten. Op 16 augustus 1977 ging dan ook een brief aan de aangesloten leden de deur uit met een uitnodiging voor de oprichtingsvergadering. Er moest een bestuur worden gevormd, een verenigingsnaam worden gekozen en een officiële vereniging tot stand worden gebracht, met mogelijke aansluiting bij de KNLTB. Aan al deze doelstellingen werd gevolg gegeven en door stemming werd de verenigingsnaam T.V. Challenge vastgesteld. Ook werd een bestuur samengesteld. Dit eerste bestuur bestond uit de heren Challik (voorzitter), Agerbeek (secretaris), Lapré (penningmeester), Zilverschoon, Bouwman, Modderman en de dames Davidsz, Valk en Bout. Op 22 november volgde de voorlopige erkenning door de KNLTB en werd de vereniging officieel voorgesteld in het Bondsblad Lawn Tennis. De definitieve erkenning volgde een jaar later.

Het jaar 1978 was het eerste jaar waarin Challenge als tennisvereniging heeft gedraaid. Het aantal leden liep inmiddels op tot 186. De contributie bedroeg in die tijd Fl. 200,00 voor senioren en FI. 150,00 voor junioren, In februari 1978 verscheen het eerste nummer van het clubblad onder redactie van Regina Bout. In dat jaar werd ook samen met de andere op het Zuidelijk Randpark spelende tennisverenigingen Asterix en Pendrecht de Stichting Kantine-Exploitatie Zuidelijk Randpark opgericht. Tot die tijd had Pendrecht in een noodbehuizing voor de koele drank en de kleine hap zorggedragen. Omdat dit te veel werd voor een vereniging, besloten de drie verenigingen samen een tijdelijke kantine op te richten. Voor de bemanning moesten de drie verenigingen om beurten een maand zorgdragen. Er werd toen nog gestreefd naar een onderkomen op het Park. Met de bouw van de Hal kwam aan deze plannen een definitief einde. Toch zal menigeen nog wel eens terugdenken aan die oude keet. Je kon er voor een tientje een aardig stuk in je kraag drinken. Al in het eerste jaar werd met twee herenteams en een mixteam gestart in de competitie. Het mixteam werd al gelijk kampioen. In 1979 verliet Regina Bout de vereniging. Het clubblad kwam in handen van Aad van Dalen. Ook de heeft Lapré verliet het bestuur en werd als penningmeester opgevolgd door Rinus Zilverschoon. Willem Bas, Dolf Sassen en Henk Gianotten kwamen nieuw in het bestuur. Tennislessen waren in die tijd populair en Challenge nam zelfs eigen tennisleraren in dienst. Per jaar werd aan zo’n 100 cursisten les gegeven. In 1979 werd een ledenaantal van 200 bereikt. Het mixteam, het herenteam en het jeugdteam (met Sylvia Rennings, Gilbert Goudman en Saskia Scheffers) werden kampioen. Het volgende jaar 1980 werd een roerig jaar. Barney Agerbeek, Dolf Sassen, Tim Modderman, Ben Bouwman en Babes Davidsz keerden niet in het nieuwe bestuur terug. Hun plaatsen werden ingenomen door Huib Goudman (TC), Jan Rennings (baancommissie), Aad van Dalen (redactie), Bert Schallig en Ludwig Beaupain (kantine-exploitatie) en Henk Gianotten (secretaris). Een behoorlijke bestuursmutatie, maar dat was typerend in die jaren. In 1980 werden het Huishoudelijk Reglement en het Baanreglement van Challenge opgesteld. En voor de eerste keer gingen er stemmen op voor een fusie. Met name het bestuur van Asterix was daarvan een groot voorstander. Het toenmalige Challenge bestuur was in deze kwestie sterk verdeeld. Uiteindelijk werd op de jaarlijkse ledenvergadering besloten niet te fuseren, waarna de plannen voorlopig in de ijskast werden gezet.

Een belangrijke gebeurtenis in 1980 was de start van de bouw van de tennishal. Aanvankelijk werd deze door de verenigingen met de nodige scepsis tegemoet gezien. Al snel bleek dat ongegrond en tot op de dag van vandaag verloopt de samenwerking tussen Challenge en Intratennis uitstekend. De stichting Kantine-Exploitatie kon worden geliquideerd, de oude kantine werd afgebroken en de inboedel bij opbod verkocht. In 1980 nam de heer Challik, oprichter van de vereniging afscheid als voorzitter. Ook Henk Gianotten en Ludwig Beaupain verlieten het bestuur. Zij werden opgevolgd door Bert Schallig (voorzitter) en Han Groen (secretaris). In 1981 werd de nieuwe hal in gebruik genomen. Voor wie de oude douches en kleedlokalen heeft gekend was dat een hele verademing. Aan de competitie werd deelgenomen door vijf teams, waarvan er twee kampioen werden. Clubkampioenen werden haast traditioneel Juul Sittrop bij de dames en Jaap Goudman bij de heren. In de loop van 1981 verliet Huib Goudman om persoonlijke redenen het bestuur. Zijn plaats als captain TC werd ingenomen door Willem Verveer. Inmiddels waren ook de voorbereidingen gestart voor de viering van het eerste lustrumfeest. Dit feest werd op 8 mei 1982 in het Zuiderparkhotel gevierd en zou een daverend succes worden. Met de groep Seaside en de Aloha Dancers en dat allemaal voor FI. 2,50 met inbegrip van twee drankjes. Hoe is het mogelijk! De eerste tegenslagen: de periode 1982-1987 Na de zeer succesvolle beginjaren zette zich in 1982 de terugval in. In het bestuur keerde Jan Rennings na een aantal jaren hard werken niet meer terug. Bert Schallig legde om gezondheidsredenen de voorzittershamer neer en Aad van Dalen verruilde zijn post als hoofdredacteur van het clubblad voor die van voorzitter. Dit betekende in elk geval continuïteit in het dagelijks bestuur dat tot 1985 in deze samenstelling (met Han Groen als secretaris en Rinus Zilverschoon als penningmeester) dienst zou blijven doen. Jaap Ringeling nam het clubblad over van Aad van Dalen. Jaap zette een stijl in met het clubblad, die door de latere redacteuren Huigje Vis en Jannie Bal zou worden voortgezet: creatief, soms melig en flauw en vaak speels. Van de redactie maakten ook Peter van Dalen als illustrator, Hans van der Zweth, Huigje Vis en Henk Gianotten deel uit. Wie herinnert zich niet de stukjes van Antonius D., die tot 1990 als parttime columnist aan het clubblad verbonden zou blijven. En Dr. Tober’s puzzels zouden in menige Challenge-huiskamer voor de nodige hoofdbrekens zorgen. Wie weet er zoveel mogelijk woorden die eindigen op baan (zoals tennisbaan, glijbaan en spoorbaan)? Inzendingen moesten voor 1 februari 1983 bij de redactie binnen zijn. En wie kent nog de recepten van Maître: neem 1 steelpan, 1 ei, ongeveer een halve liter water en een snufje zout.

In 1982 werd (niet voor de eerste keer en niet voor de laatste keer) het idee geboren om een fusie aan te gaan van alle drie verenigingen op het Zuidelijk Randpark: Asterix, Challenge en Pendrecht. Dat bleek geen haalbare kaart, omdat de ledenvergadering van Asterix tegen was. Challenge was op dat moment trouwens niet tegen een fusie. Op een peiling tijdens de ledenvergadering van december 1982, bleken van de aanwezige 38 stemgerechtigde leden er 26 vóór een fusie en 9 tegen. Drie leden onthielden zich van stemming. De toenmalige voorzitter Aad van Dalen, reageerde op het niet doorgaan van de fusie als volgt: Voor ons niet zo'n bezwaar. We hebben een krachtige vereniging, een klein maar sterk bestuur en commissies die uitstekend functioneren. Eén van de commissies was de Technische Commissie, die vanaf 1982 werd geleid door Wim Verveer. Naast Pim Challik maakten ook Pim Puyt, Els van der Bel, Peter Wolf deel uit van de toenmalige TC. Een illuster gezelschap, waarin vooral Pim als motor fungeerde. Jarenlang zou Pim Puyt een belangrijke kracht binnen de vereniging zijn. Op de ledenvergadering van 1982 werd de oprichter en eerste voorzitter van Challenge, de heer W.P.A. Challik, benoemd tot lid van verdienste. In 1982 werd ook gestart met de winterse gezelligheidstoernooien in de hal. Toen kostte deelname nog F1.17,50 en de betaling moest 10 dagen van de voren bij de penningmeester binnen zijn. Het motto van deze toernooien was om ’s winters niet vast te roesten en dicht te groeien en om het contact met de tennisvrienden en —vriendinnen niet helemaal te verliezen. Deze winterse toernooien bleken al gauw een groot succes. Vaak mocht de laatste vertrekker om half vijf ’s ochtends het licht in de hal uit doen. In 1983 kwam dan toch een fusie tussen de tennisverenigingen op het Zuidelijk Randpark tot stand. Maar Challenge was daar niet bij betrokken. Asterix en Pendrecht gingen voortaan samen verder onder de nieuwe naam Charlois °83. Voor Challenge hoefde het toen al niet meer. Inmiddels was het ledental gedaald van 201 in 1981 tot 145 in 1983. Maar de grote klap zou komen in 1984. Dat jaar werd met 106 leden afgesloten. Een voorlopig dieptepunt in de geschiedenis van Challenge. Dat jaar zou ook het jaar worden met het grootste tekort op de begroting, dat Challenge ooit heeft gekend. Meer dan Fl 7,500,-- moest worden ingeteerd op het zorgvuldig opgebouwde vermogen. Op de ledenvergadering v aan november 1984 werd afscheid genomen van Aad van Dalen als voorzitter. Rinus Zilverschoon volgde hem in deze functie op en werd op zijn beurt als penningmeester opgevolgd door Henk Gianotten, die na vier Jaar afwezigheid in het bestuur terugkeerde. Jaap Ringeling droeg het clubblad over aan Huigje Vis en nam in het bestuur algemene (wat zijn dat?) zaken voor zijn rekening.

Op de ledenvergadering van 1984 werd een voorstel besproken om samen met de Hal en Charlois ’83 de exploitatie van de buitenbanen van het Zuidelijk Randpark te gaan verzorgen. Vooral vanwege de daaraan verbonden risico’s werd het voorstel door de vergadering verworpen. Toch was dit een ontwikkeling die de gemoederen op het Zuidelijk Randpark nog jarenlang zou bezigheden: het privatiseren van het Zuidelijk Randpark. Tot ver in de jaren negentig zou het bestuur daarmee geconfronteerd blijven worden en er zou nog menige noot over worden gekraakt. In 1984 ademde de hele overheid al naar privatisering. Op veel voorzieningen moest geld worden toegelegd en de overheid wilde daar graag vanaf. De Dienst voor Sport en Recreatie, die namens de Gemeente Rotterdam de tennisbanen beheerde ging dan ook gesprekken aan met de tennisverenigingen, met als uiteindelijk doel de tennisparken aan deze verenigingen over te dragen. Challenge ging daarom vanaf 1985 tennisparken pachten van de Gemeente, in plaats van ze te huren. Voor Challenge was dit een uiterst lucratieve ontwikkeling. Pachten betekende immers, dat de tennisbanen niet meer per dagdeel, maar volledig ter beschikking kwamen van de vereniging. Weliswaar op proef, maar dat mocht de pret niet drukken, kreeg Challenge in 1985 twee banen in pacht. Voor de aantrekkelijke pachtsom van (in totaal) Fl 22.500,00 met een korting van bijna Fl 6.000,00. De speelmogelijkheden werden aanzienlijk verruimd, terwijl de kosten van de baanhuur lager werden. Om begrijpelijke redenen mocht hier geen ruchtbaarheid aan worden gegeven en moest alles vertrouwelijk worden behandeld. Er moest nog wel een varkentje worden gewassen met Charlois ’83. Beide verenigingen claimden de banen 1 en 2, de meest populaire banen van het park. De Dienst voor Sport en Recreatie besliste als scheidsrechter in het voordeel van Challenge. Omdat Challenge de oudste vereniging op het Zuidelijk Randpark was en ook de langste rechten bezat, werden de terrasbanen 1 en 2 aan Challenge toegewezen. Toch was de kou daarmee nog niet geheel uit de lucht. In 1986 werd het pachtcontract met de Dienst voor Sport en Recreatie verlengd. Maar stelde de Dienst op 25 augustus 1986 in haar schriftelijke bevestiging aan Challenge: De pachtprijsberekening begint zo langzamerhand de moeilijkheidsgraad van een eindexamenopgave te krijgen. Er is verder rekening gehouden met de u toegezegde tijdelijke “kortingen”. Voortaan zult u het onderhoud aan de banen zelf moeten doen of aan mijn dienst moeten uitbesteden voor de daarvoor geldende tarieven. Houdt er dus rekening mee, dat de huidige “kortingen” komen te vervallen. 7 Verder delen wij u nu al mede dat wij alle bij ons in beheer zijnde tennisparken (met uitzondering van De Enk) aan het particuliere bezit willen overdragen. In de toekomst zal het park door een particuliere exploitant worden beheerd. Zodra hierover meer bekend is, zal ik u daarover inlichten. En vervolgens stelde de Dienst aan Challenge voor om dan maar te verhuizen naar het Zuiderpark of naar De Enk. Door het bestuur werd deze optie als volstrekt onaanvaardbaar naar de prullenmand verwezen: Challenge en Challengers voelen zich op het Zuidelijk Randpark goed thuis. Verhuizing vormt geen oplossing voor welk probleem dan ook. En verhuizing zou het einde van de vereniging betekenen. Na deze felle reactie werd van de verhuisoptie nooit meer iets vernomen. En dat is maar goed ook.

Inmiddels was het jaar 1985 niet zonder een voor de vereniging trieste gebeurtenis overgegaan in 1986. Geheel onverwachts was de heer Challik, oprichter van Challenge in november 1985 overleden. In het ‘In memoriam’ van het clubblad van januari 1986 schreef het bestuur: Wij zuilen het in het nieuwe en in de daaropvolgende seizoenen moeten stellen zonder het niet aflatende enthousiasme van de heer Challik: zijn humor; zijn aanmoedigingen aan beginnende zowel als gevorderde tennissers en zijn altijd aanwezige bereidheid om aan anderen steun dan wel adviezen te geven. Een rake typering van de man, die zoveel voor onze vereniging heeft betekend. Sportief ging het Challenge in die jaren zeker voor de wind. Maar liefst drie van vier competitieteams werden in 1986 kampioen in hun klasse. Heel goed presteerde het dinsdagdamesteam. Henny Driessen, Anneke Lans, Margie en Babes Davidsz werden ook toen al met afstand kampioen in hun klasse. En wie kent de clubkampioenen van 1986 nog? Dames enkel: Freeke van Dorp, die wint van Tilly Zilverschoon. Johan Wensveen wint de heren enkel van Ruud Pechtold. Peter van Dalen en Lizzy Challik winnen de verliezersfinales. De dubbeltitels gingen bij de heren naar Han Groen en Johan Wensveen; bij de dames naar Henny Driessen en Anneke Lans en in de mix naar Tilly Zilverschoon en Han Groen. Vooral Han en Tilly zouden in de Challenge geschiedenis nog heel wat titels in de wacht slepen. Het ledenaantal was in 1986 gedaald tot 96. Voor het bestuur was dit het sein om een aantal enthousiaste leden op dinsdagavond 25 maart 1986 te mobiliseren in de kantine van de Hal. Door Desiree & Ed, Els & Len, Pim & Dick plus vrienden Henk & Lizzy, Han, Jaap & Jannie, Tineke, Rita en Rinus & Tilly werden in de omliggende wijken van het park meer dan 3.000 folders verspreid. In Smitshoek, op het Charloise Hoofd, in Pendrecht, Zuidwijk en in Charlois, overal moesten ze weten dat je bij Challenge zo lekker kon tennissen. Om half elf druppelden de laatste folderaars nat en moe, maar voldaan het crisiscentrum binnen. Al met al leverde deze actie 20 nieuwe leden op. Ondanks het grote verloop in die jaren kon het ledental in 1987 gehandhaafd blijven op 95 leden. Tijd voor verandering: 1987 — 1992 Hoewel het wat betreft de ontwikkeling van de ledenaantallen niet mee zat, waren het wel gezellige jaren. Het sociale leven binnen de vereniging groeide en bloeide. De sambal- en nasitoernooien en de barbecues werden tradities. De zondagmiddagen werden vrijgemaakt om te tennissen en te drinkeboeren. Hele groepen Challengers trokken er met elkaar op uit naar de wintersportgebieden en op de baan kwamen huwelijken tot stand. Historisch zijn de uitstapjes naar Dinant. Menig Challenger bewaart aan het kanovaren dierbare en onvergetelijke herinneringen. In 1987 droeg Rinus Zilverschoon het voorzitterschap over aan Huigje Vis. Jaap Ringeling volgde Han Groen op als secretaris. Jannie Bal ging het clubblad verzorgen. Naast Henk Gianotten, die aanbleef als penningmeester maakten ook Len Puyt, Thea Moree en Ed Slijkhuis deel uit van het bestuur. Pim Puyt vond het welletjes en trok zich terug uit de TC.

In 1987 werd het tweede lustrum gevierd. In de Jubileumcommissie namen Babes Davidsz (captain), Lizzy Challik, Els Hogeland, Sylvie Rietberg, Desiree Slijkhuis, Tilly Zilverschoon en Huib Louwerens zitting. De dames in de commissie hebben menige jolige avond bij Huib doorgebracht. Maar uiteindelijk werd het een knallend feest, waarvoor alle oud-Challengers werden opgetrommeld. Op 9 mei 1987 werd het feest gevierd in De Magneet, met The Strangers. Natasja Zilverschoon als tapdanseres en met een optreden van de dansgroep van Ludwig Beaupain. Inmiddels had de Dienst voor Sport en Recreatie laten weten er niet in geslaagd te zijn een particuliere exploitant van het tennispark te vinden. Begin 1987 hing dan ook nog even in de lucht dat de Gemeente het Park zou gaan sluiten, omdat de exploitanten van de Hal als enige serieuze gegadigde voor particuliere exploitatie hadden afgehaakt. Maar gelukkig zag de Gemeente van deze plannen af. Wel zou de baanhuur onmiddellijk met bij Fl 6.000,00 per baan worden gehoogd. Op de algemene ledenvergadering werd daarom ook besloten om de bijdragen aan clubevenementen te verhogen en om verder aan kostenbesparing te doen. Hoewel de “overhead” van de club als was teruggebracht van 25% in 1984 tot 15% in 1987, moest die nog verder omlaag: bezuinigingen op het clubblad, op TC-activiteiten en op prijzengelden. Geen cadeautjes en bloemen meer voor de winnaars van de clubtoernooien! Wat een barre tijden. En we moesten ook nog terug naar de banen 9 en 10. Wel kregen we op zondag de banen 3 en 4 als doekje tegen het bloeden. Tussen het toenmalige Bestuur en de Dienst voor Sport en Recreatie werden doorlopend felle discussies gevoerd over het gemeentebeleid. Challenge voelde zich steeds in het nauw gedreven door de problematiek rond de bezuinigingen en de continuïteit van het Zuidelijk Randpark. Toen leverde deze discussies de club vooral veel geld op. Maar belangrijker was, dat deze discussies, die ook strategisch van aard waren een basis legden voor de toekomst van de vereniging. Maar daarover straks meer. Inmiddels zijn we beland in 1988. Len Puyt had het bestuur verlaten en plaats gemaakt voor Jan Veel en Han Groen, die zijn comeback maakte. Met Jan Veel is alweer een markante Challenger genoemd. Lid vanaf het eerste uur en vooral actief als animator van de Leden Opvang Commissie (LOC) en het dagtennis. Voor menig nieuw lid, was Jan de eerste Challenger met wie ze kennis maakten. De clubkampioenen van 1988 moeten toch ook niet onvermeld blijven. Monique Roza wordt dameskampioen door Henny Driessen te verslaan. En u raadt het al, bij de heren wint Han Groen in een zinderende finale van Ricky Davidsz. We bleven tot in 1989 spelen op banen 9 en 10 doordeweeks en 3 en 4 op zondag. Het ledental, dat in 1988 was gedaald tot 67, daalde in 1989 verder tot 56. Het absolute dieptepunt in de geschiedenis van Challenge, wat we hopelijk nooit meer zullen bereiken. En toen gebeurde er twee dingen, die de ommekeer betekenden. Maar dat wisten we toen nog niet: Het dagelijks bestuur (Huigje Vis, Jaap Ringeling en Henk Gianotten) kwam op verzoek van de penningmeester in crisisberaad bijeen. De situatie zou financieel onhoudbaar worden als het ledental nog verder zou terugvallen. Inleveren van speelmogelijkheden zou nog weer meer leden kosten, dus er resteerde maar één oplossing: de weg terug omhoog inslaan. Besloten werd om de leden over de te volgen strategie te raadplegen en om op een buitengewone ledenvergadering in oktober 1989 over de toekomst van Challenge een besluit te nemen. De Dienst voor Sport en Recreatie werd opgesplitst in 9 units voor alle stadsdelen van Rotterdam. Challenge kreeg voortaan niet meer te maken met de onpersoonlijke en logge centrale dienst op de Coolsingel, maar met de unit Charlois, die naar later zou blijken een grote betrokkenheid met de problemen van Challenge zou tonen. Als voorbereiding op de buitengewone ledenvergadering werd een schriftelijke rondvraag onder de leden gehouden. Daarin werk gevraagd naar de voorkeuren voor speelmogelijkheden, wat men zou doen bij contributieverhoging, de voorwaarden waaronder men lid wilde blijven en naar de mening over het voortbestaan van Challenge. Van alle (56) leden hadden er 52 het ingevulde formulier teruggestuurd. Op de vergadering werd duidelijk gekozen voor een overlevingsstrategie, die door het bestuur uitgewerkt zou gaan worden. Het bestuur ging hiermee al spoedig het overleg in met de Unit-manager Charlois van Recreatie Rotterdam (de voormalige Dienst voor Sport en Recreatie), Herman Moerman. Na in een nota de Challenge-problematiek over de jaren 1979 — 1989 uiteengezet te hebben, zegde Herman Moerman eind 1989 toe de verwachte exploitatiekosten van Challenge in 1990 en latere jaren voor zijn rekening te nemen. Boven het minimumbedrag van FI. 14.400,00 pacht per baan zouden de meerkosten gekoppeld worden aan de ledengroei. Een ingenieuze constructie, waarvan Challenge veel voordeel heeft gehad. Totdat er een middellange termijnplan zou zijn voor het gehele Zuidelijke Randpark, iets waar ook de Hal, Charlois en de tennisschool van Rob Koutstaal bij betrokken zouden moeten worden. Challenge greep deze voorstellen met beide handen aan en ondersteunde van harte de plannen van Herman Moerman. Inmiddels zijn we in het jaar 1990 beland en heeft Theo Moree het bestuur verlaten. Tilly Zilverschoon is haar opvolgster. Jan Veel en Rob Driessen beginnen met de “overdagse” gezelligheidstoernooien. Voor de groeiende groep dagtennissers worden dit evenementen, waarnaar wordt uitgekeken. Zelfs de dagtennissers van Charlois staan in de rij om me te mogen doen. De competitie wordt ingegaan met drie teams. De zaterdag-heren met captain Aad van Dalen, de zaterdag-mix met Han Groen als captain en de zondag-heren onder leiding van Jaap Ringeling. Ook wordt gestart met een nieuwe opzet van de mixdubbel clubkampioenschappen, die worden gespeeld als een rode draad door het hele seizoen heen. Het Makan-toernooi wordt druk bezocht en Lex Roos wordt Cspeler. De heren Verveer en Van Dorp worden zonder tegenstemmen gekozen in de kascontrolecommissie. De LOC ving in 1990 maar liefst 10 nieuwe leden op. Een kleine, maar belangrijke vooruitgang ten opzichte van 1989 toen de LOC niet actief is geweest omdat zich geen nieuwe leden hadden aangemeld. Tot de nieuwe leden in 1990 behoren Wim en Renée Jochems. Beiden zouden voor de club nog heel belangrijk gaan worden. Maar dat wisten we toen nog niet. Herman Moerman roept alle partijen op het Zuidelijk Randpark op om met elkaar in gesprek te gaan over het optimaliseren 10 van het Zuidelijk Randpark. Het drijvende motto wordt samenwerken. Challenge stelt een strategisch plan op voor de periode 1991-1994. In dit plan wordt een analyse gemaakt van de sterke en zwakke punten van Challenge en de kansen. In het plan wordt ook een missie van Challenge geformuleerd: T.V. Challenge heeft als doel het beoefenen van de tennissport met name door volwassenen op een meer recreatiegerichte dan prestatiegerichte manier. Er worden acties aan het strategische plan gekoppeld: invoeren van dagtennis, afstemming van de contributies met Charlois, intensivering van de ledenwerving, een aanpassing van de bestuurssamenstelling en een tennislesplan samen met de school van Rob Koutstaal. Er wordt ingezet op een verdubbeling van het aantal leden in drie jaar tijd: van 58 leden in 1990 naar 120 leden in 1993. Er wordt een banenplan tegenaan geplakt van twee pachtbanen: herstel van de situatie van 1985. Recreatie Rotterdam (Herman Moerman) is onder de indruk van het plan en zegt zijn volledige medewerking toe. Inmiddels is eind 1990 een start gemaakt met de herinrichting van het park. Het aantal banen wordt teruggebracht van 15 naar 12 en er wordt verlichting aangebracht, de terrassen worden uitgebreid en de Jeu de Boulesbanen worden aangelegd. Ook worden de banen gemakkelijker toegankelijk gemaakt door hercompartimentering. Voortaan kan tot 23.00 uur worden getennist. De oude rechten van Challenge worden hersteld. De banen 1 en 2 komen definitief terug bij wie ze thuishoren: bij Challenge. Een nieuw elan breekt aan. Huigje Vis treedt af als voorzitster. Zij wordt opgevolgd door Rinus Zilverschoon, die met zijn tweede termijn begint. Gerard Lans gaat in het bestuur de belangen van de dagtennissers behartigen en combineert dat met het secretariaat. Dit neemt hij over van Jaap Ringeling, die met de nieuwe bestuursfunctie ledenwerving wordt belast. Tenslotte treedt Christa Moor toe tot het bestuur. Christa gaat het clubblad doen en de communicatiezaken. In 1991 wordt het succes van de nieuwe richting al snel zichtbaar. Het aantal leden stijgt tot 100. Alleen al in maart en april melden zich maar liefst 44 nieuwe leden aan. Er komt een zeer aantrekkelijke (kortings-)regeling voor beginnende en gevorderde tennislessers. Er wordt door Lizzy Challik en Desiree Slijkhuis een brunchtoernooi georganiseerd en door Jan Veel en Rob Driessen een saté-toernooi. Vier teams doen mee aan de competitie. Het mix-zaterdagteam met Margie Meijboom, Huigje Vis, Rob Vos en Marcel Versluis wordt kampioen. Het zondagherenteam bereikt een keurige 7° plaats, waarvoor alsnog proficiat. Lex Roos wordt toch nog clubkampioen door Han Groen in een bloedstollende driesetter te verslaan, ondanks een paar doorzakavonden vóór de finaledag. Henny Driessen verslaat Margie Meijboom bij de dames en wordt de nieuwe clubkampioene. Deze heren dubbeltitel gaat naar Rick Davidsz en Rob Vos en Margie Meijboom en Tilly winnen de damesdubbelfinale. De Nota Optimalisering Tennispark Zuidelijke Randpark, die in het gezamenlijk overleg van de Unit Charlois van Recreatie Rotterdam en de bij het Zuidelijk Randpark betrokken partijen is opgesteld, wordt medio 1991 officieel aangeboden aan de 1 Deelgemeente Charlois, met een drankje en een hapje. De officiële plechtigheid vindt plaats in de Hal. Bij deze gelegenheid werd de samenwerkingsovereenkomst door de partijen getekend. Daarmee zijn de afspraken in een convenant vastgelegd. In dit convenant verplichtten de partijen zich tot: het overleg en in samenwerking met vertegenwoordigers van alle instellingen en gebruikers van het tennispark Zuidelijk Randpark te komen tot een optimalisering van zowel het sociaal, maatschappelijk en economisch rendement van het park. De partijen verplichtten zich ook om tenminste viermaal per jaar in vergadering bijeen te komen en verder zo vaak als nodig mocht blijken te zijn. En daarmee werd een woelige periode van overleg afgesloten. En wij maar denken, dat hiermee voor de langere termijn de voorwaarden op het Zuidelijk Randpark waren vastgelegd. Niets bleek echter minder waar te zijn. Met vallen en opstaan uit het dal omhoog: de jaren 1992-1997 In 1992 werd het derde lustrum gevierd. Het bestuur was het jaar in ongewijzigde samenstelling van start gegaan. Alleen Jan Veel had te kennen gegeven te willen aftreden. Jaap Ringeling werd voorzitter van de feestcommissie. Het feest werd gevierd op 16 mei 1992 in de Nevenburgt in Pendrecht. Bij binnenkomst werden de feestgangers verwelkomd met een Challenge-cocktail en in Toko Challenge werden overheerlijke hapjes verstrekt. Om elf uur begon de verrassingsloterij, waarna de avond werd afgesloten met het klapstuk: het smartlappenfestival. De Band van Bennie Pieters zorgde voor de begeleiding en er werd in ieder geval stevig gerock- en rolled. Dit jaar namen maar liefst zes teams deel aan de competitie. Nooit eerder was het competitie spelen zo populair. Twee mix-teams worden kampioen. Lex Roos werd clubkampioen door opnieuw Han Groen te verslaan. Han verliest met Henk Gianotten ook de dubbelfinale bij de heren, na een spannende driesetter van Ricky Davidsz en Rob Vos. Iris Roos wint de damesenkel titel tegen Tilly Zilverschoon. De damesdubbel wordt gewonnen door Margie en Iris. Antonius D. keert terug in het clubblad, nu met een recept voor een overheerlijke tomatensoep: U koopt een blik soep van een bekend merk bij een willekeurige supermarkt. Thuis gekomen opent u het blik en doet de inhoud in een ruime pan. Tien minuten zacht laten koken en klaar. U kunt de smaak van de soep variëren door de volgende keer een ander merk te kiezen. Het aantal leden groeit nog steeds, maar niet zo spectaculair als in 1991. Het jaar wordt met een gunstig financieel resultaat afgesloten. Nog steeds 12 onder de plezierige voorwaarden, die met de gemeente overeen waren gekomen wat betreft de koppeling van de pachtsom aan het ledenaantal. Er kan volop gespeeld worden en het is een rustig seizoen. Ook in bestuurlijke zin, maar dat mag wel een keertje. In 1992 maakt de Gemeente wel kenbaar, dat de decentrale units van Recreatie Rotterdam weer worden gecentraliseerd. Alles gaat weer naar de Coolsingel en Herman Moerman, van wie we veel plezier hebben gehad, verdwijnt langzaam uit beeld. Bovendien gaan er geruchten op dat de gemeente alsnog van het park afwil. Die geruchten worden bevestigd wanneer de Deelgemeente aan Recreatie Rotterdam de opdracht geeft om na te gaan of het park kan worden afgestoten. We zijn weer terug bij af, als Recreatie Rotterdam medio 1992 het nog maar net afgesloten convenant eenzijdig opzegt. Bedankt voor de moeite, maar toch was de buit al voor een groot deel binnen. Eind 1992 geven Henk Gianotten en Jaap Ringeling te kennen nog maximaal een jaar als bestuurslid door te willen gaan. Het zijn intensieve jaren geweest en anderen moeten de kar gaan trekken. Jaap Ringeling neemt ad interim het voorzitterschap in 1993 op zich. Rinus Zilverschoon en Christa Moor verlaten het bestuur en worden opgevolgd door Wim van Veen en Renée Jochems. Het Clubblad wordt — na 16 jaar trouwe dienst — vervangen door een Nieuwsbrief. Voor de competitie schrijven zich zes teams in: vijf op zaterdag en één op zondag. Het ledental loopt verder op naar 120. En daarmee zijn de doelstellingen uit het strategische plan van eind 2990 nu al gehaald: de verdubbeling van het ledenaantal is bereikt en commerciële exploitatie van twee pachtbanen is mogelijk. Zoals aangekondigd treden Jaap Ringeling en Henk Gianotten af als bestuurslid. Ook Ed Slijkhuis keert niet in het nieuwe bestuur terug. Ton Hartman wordt de nieuwe voorzitter en Wim van Veen de penningmeester. Rick Davidsz komt als vertegenwoordiger van de TC in het vrijwel geheel nieuwe bestuur. Alleen Han Groen, Gerard Lans en Renée Jochems blijven op hun post. Recreatie Rotterdam is opnieuw in overleg gegaan met Aad Scheele, de exploitant van de Hal om het park over te dragen. Dit gebeurt per 1 oktober. Het Park blijft eigendom van de Gemeente. In het contract van de Gemeente en Intratennis (de Hal) zijn bepalingen opgenomen, die beogen het voortbestaan van de tennisverenigingen op het Zuidelijk Randpark veilig te stellen. In 1994 verandert er nog niet veel en kan worden getennist onder de condities, die eerder met Recreatie Rotterdam waren afgesproken. Ook wordt 1995 nog als een overgangsjaar gezien. Het ledenaantal gaat weer dalen. Het jaar 1994 wordt afgesloten met 100 leden. Eind 1994 neemt Christa Moor het penningmeesterschap over van Wim van Veen. In 1995 is er opnieuw veel belangstelling om deel te nemen aan de competitie. Het eerste mixteam met Rick Davidsz, Rivka van Tol, Lizzy Challik, Diana Roos, Claude Ciggaar en Marcel Versluis wordt kampioen in de vijfde klasse. Het team van Han Groen met Tilly Zilverschoon, Petra van der Werf en Simon Meijboom wordt tweede. Er worden nog veel meer activiteiten georganiseerd: een introductietoernooi voor nieuwe leden, een openingstoernooi, natuurlijk de clubkampioenschappen en het barbecuetoernooi. 13 Petra van der Werf haalt de finale van de Masters van het RD, waarvoor ook Rivka van Tol zich plaatst, maar die kan door omstandigheden niet spelen. Het ledenaantal daalt verder tot 91 leden. De voorzitten Ton Hartman presenteert op de Algemene Ledenvergadering van december 1995 enkele sombere scenario’s. Als enige haalbare optie ziet hij een fusie met Charlois. Omdat dit echter een ingrijpende beslissing is, stelt hij voor in februari 1996 een buitengewone ledenvergadering over (opnieuw) de toekomst van Challenge te organiseren. Dan grijpt Wim Jochems in. Na overleg met enkele ‘oudgedienden’, trekt hij het initiatief voor de voorbereiding van de buitengewone ledenvergadering, die op 15 februari 1996 zou plaatsvinden naar zich toe. Onder het motto “Challenge moet blijven” mobiliseert hij de achterbannen. De vergadering beslist unaniem voor het verder gaan van Challenge als zelfstandige vereniging met een nieuw bestuur. Wim Jochems wordt zelf voorzitter. Gerard Lans blijft secretaris en Caroline Kievit wordt penningmeester. Het bestuur wordt gecompleteerd door Renée Jochems, Petra van der Werf, Chris Franse en Rick Davidsz. De nieuwe structuur van Challenge wordt gericht op ‘vele handen maken licht werk’. Er komen maar liefst vijf commissies: De Strategische Commissie met Wim Jochems, Henk Gianotten, Aad van Dalen en Frans Klijnsmit. De Commissie Ledenwerving en PR met Renée Jochems, Gerda Franse, Rita de Klerk en Rob van der Poel. De Leden Opvang Commissie met Chris Franse, Gerda Klijnsmit, Rob Driessen, Mario Povinelli, Wim Verveer, Allen van de Bijl en Han Groen. De Wedstrijdcommissie met Rick Davidsz, Claude Ciggaar en Han Groen en de Commissie Welzijn met Petra van der Werf, Babes Davidsz, Sylvie Rietberg, Corrie Vervat, Tilly Zilverschoon en Marcel Versluis. Eén van de eerste maatregelen van het nieuwe bestuur is om het Clubblad weer in ere te herstellen. Het schitterend uitgevoerde eerste nummer verschijnt al in maart 1996. Er worden veel nieuwe activiteiten in gang gezet: elke donderdag clubhusselavond, een vroege-vogels/pyama-toernooi, een nasifestijn, een carnavalstoernooi en natuurlijk blijven het introductietoernooi en het barbecuetoernooi. Vooral het vroege vogelstoernooi blijkt een groot succes. Om zes uur ’s-ochtends op 6 juli was iedereen verzameld in de Hal in pyjama. Na het tennissen stond om half acht het ontbijt klaar. Voor de leukste pyjama was er een prijs. Voor Christel bij de dames en voor Mario bij de heren. De clubkampioen in 1996 werd Claude Ciggaar na winst op Lex Roos. Christel van Dam won de damestitel na winst op Petra van der Werf. De dubbeltitel ging bij de heren naar Han Groen en Ruud van Dorp, die Henk Gianotten en Mario Povinelli versloegen. Bij de dames wonnen Marleen Cats en Hennie Driessen van Sylvie Rietberg en Petra van der Werf. Met Intratennis zijn de afspraken voor de komende jaren in goed overleg gemaakt. Challenge staat er weer goed voor. In 1996 is weer een enorme groei van het ledenaantal gerealiseerd. Er kwamen maar liefst 52 nieuwe leden bij, waardoor we nu 127 leden hebben en voorlopig uit de gevarenzone zijn. Daarnaast meldden zich 8 donateurs, waardoor dit aantal steeg tot 12. In het clubblad van september 1996 werd het intro “Van de voorzitter” door Wim Jochems als volgt afgesloten: 14 Ondanks wat schoonheidsfoutjes hebben we een geslaagd jaar achter de rug. Dat wil echter niet zeggen, dat we nu rustig achterover kunnen gaan zitten. Integendeel. Willen we onze vereniging gezond houden, dan moet het enthousiasme gecontinueerd worden. In 1997 bestaat Challenge 20 jaar en het zou fantastisch zijn om in dit jubileumjaar er nogmaals 52 leden bij te krijgen. Uiteraard is het ledenaantal niet het belangrijkste, want dat is toch de sfeer binnen de vereniging. En ik denk dat die wel goed zit bij de ‘gezelligste’ tennisvereniging van Rotterdam e.o, namelijk T.V. Challenge. Tot besluit Zoals altijd worden in dit soort terugblikken veel namen genoemd. Zonder de inzet van al die mensen en ook van diegenen die niet zijn genoemd zou Challenge allang niet meer bestaan. We zijn al die leden enorm dankbaar. Twintig jaar is een lange tijd, waarin we al veel actieve leden hebben moeten verliezen. Maar Challenge staat er goed voor. De club bruist van de energie en de weg omhoog is weer ingeslagen. We gaat dat weer vieren op 15 maart 1997 met een daverend (het vierde) lustrumfeest, waarvoor de feestcommissie alweer bezig is met de voorbereidingen. Wie had dat ooit kunnen denken? Op naar het 25-jarig bestaan in de 21° eeuw. Henk Gianotten De jaren: 1997 — 2002 Het 20-jarig jubileumjaar begon, voor het eerst, met een jaarlijkse ledenvergadering gekoppeld aan een nieuwjaarsreceptie. Tevens werd de opzet van de ledenvergadering veranderd, o.a. door elk bestuurslid zelf (met “overhead slides”) de resultaten van het afgelopen jaar te presenteren en daarna de plannen voor het komende jaar. Hierdoor dacht het bestuur meerdere leden op de jaarlijkse vergadering te krijgen. Dit is de eerste jaren geslaagd, echter werd dit waarschijnlijk ook weer “gewoon” en liep het aantal leden iets terug. Ook nadat in 1998 het gezelligheidstoernooi aan de ledenvergadering en nieuwjaarsreceptie werd gekoppeld bleef het aantal constant. Het bestuur van 1997, gekozen op de ledenvergadering, bestond uit: 15 Voorzitter: Wim Jochems, Secretaris: Henk Wiekart, Penningmeesteres: Caroline Kievit en de commissieleden: Reneé Jochems: Ledenwerving/ PR, Petra v.d. Werf: Welzijn, Chris Franse: Ledenopvang en Rick Davidsz: KNLTB. Henk Wiekart volgde Gerard Lans op die vele jaren als secretaris Challenge had gediend. Van het 4° lustrum werd gebruik gemaakt om een ode te brengen aan 2 personen welke bij de oprichting van T.V. Challenge een belangrijke rol hebben gespeeld nl. Willem-Piet Albert Challick en Babes Davidsz. Vanaf 1997 zullen voor de clubkampioenschappen HE en DE gestreden worden om de resp. WILLEM-PIET ALBERT CHALLICK-WISSELTROFEE en de BABES DAVIDSZ-WISSELTROFEE. Onder leiding van Petra v.d. Werf was er een feestcommissie, voor het organiseren van de jubileum feestavond in maart 1997, actief bezig. Waarbij vermeld mag worden dat Corry Vervat Petra zeer nauw heeft geholpen, naast natuurlijk meerdere enthousiaste leden Het feest was dan ook zeer geslaagd te noemen. De avond was in het thema ZuidEuropa georganiseerd en werden de leden dan ook ontvangen met een glaasje “Sangria”, een lopend buffet uiteraard met gerechten van de landen rond de Middellandse zee. Een fantastische band verzorgde de muzikale omlijsting en als hoogtepunt was daar het optreden van TINA TURNER, waarbij opgemerkt dat het 16 geluidsvolume voor sommige leden wel veel te hoog was! Ook het traditionele Openingstoernooi was in het teken van het jubileum en kon je naast de gebruikelijke partijtjes, je serveersnelheid laten meten. Rob Vos stond er met een sportkledingkraampje en er was een kraampje van Intra Tennis waar onze eigen Margie Meijboom heerlijke saté verkocht en werd de muziek natuurlijk weer verzorgd door onze eigen DJ: Jaap Tinus. In het jubileumjaar, met voor het eerst de nieuwe wisseltrofees, werd Lex Roos de kampioen HE na een enerverende partij met Claude Ciggaar en Renée Jochems bij het DE na winst op Christa Hartman. Het DD werd gewonnen door Babes Davidsz/ Christel van Dam, terwijl het HD gewonnen werd door Han Groen /Henk Wiekart. Het ledental is gelijk gebleven met dat van 1996, een kleine tegenvaller, echter de sfeer is en blijft Ch 1 g geweldig, zoals het altijd bij Challenge is d en € geweest. Eind 1997 zeggen Rick, Petra en Caroline hun bestuursfunctie op, hoofdreden is dat de functies bijzonder zwaar zijn en veel tijd hebben gevergd. Zeker voor Petra die naast het normale werk ook het jubileumfeest had getrokken. Er moest toen snel vervanging worden gevonden daar anders de andere bestuursleden het nog drukker zouden krijgen. Zo kon op de algemene ledenvergadering in januari 1998 een nieuwe samenstelling van het bestuur gepresenteerd worden nl. Voorzitter bleef Wim Jochems, terwijl Henk Wiekart ook maar eventjes het penningmeesterschap erbij nam. Verder heeft Leo Donker zich bereid verklaard ledenwerving/ PR en Welzijn op zich te nemen en Renée Jochems ging wedstrijd en KNLTB-zaken doen. Chris Franse bleef bij ledenopvang en Jan Hartman zou de nieuwe activiteit JEUGD voor zijn rekening nemen met als assistente, voor de jeugd tot 12 jaar, Gerda Maat. Er was nl. een enquête gehouden onder de leden waarin het starten van een jeugdafdeling in het algemeen enthousiast werd ontvangen. Dit was ook nodig om Challenge gezond te houden. Direct is er met de KNLTB afd. Rotterdam en Sport en Recreatie gemeente Rotterdam contact opgenomen en werd het bestuur door beide instellingen ondersteund. Zodanig dat we van de gemeentesubsidie kregen en door de KNLTB, T.V. Challenge het Zilverenkruis straattennis toernooi kreeg toegewezen. Het eerste jaar werden er 5 jeugdleden lid en het jaar daarop kwam het aantal jeugd leden op 25! In 1998 werd ook voor het eerst een Info gids van Challenge uitgegeven waar alle nodige informatie voor leden en vooral nieuwe leden over T.V.Challenge in te lezen was. Het clubblad, eerst door Wim en Renée gemaakt, werd nu door Irma Tinus verzorgd. Chris Franse maakte zelf Kruiswoordpuzzels welke op tennis betrekking hadden en in het bijzonder op Challenge. 17 Leo Donker haalde meer advertenties binnen, wat de financiën ten goede kwam. Er werd een heuse laddercompetitie opgezet, waar overigens pas jaren later enthousiast gebruik van gemaakt werd. De husselavond werd steeds populairder en de nagenoeg gratis tennislessen, voor nieuwe leden, hielp mee om het ledental weer iets op te krikken. In 1999 kwam Petra weer terug als coördinator Welzijn (bloed kruipt, gelukkig, waar het niet gaan kan) en kon Leo zich hier door meer concentreren op Sponsoring. Wim Jochems moest een operatie ondergaan en gaf te @ kennen de kar niet langer te kunnen trekken om gezondheidsredenen. Leo was inmiddels opgestapt en moest er toch weer het e.e.a. geregeld worden om de continuïteit te waarborgen. Begin 1999 heeft Intra Tennis besloten om de gravelbanen om te wisselen naar PKK banen en tegelijkertijd de indeling van het park, mede door de Betuwelijn, te veranderen. Hier zijn nogal wat commoties onder de leden over ontstaan, daar veel leden bang waren om meer blessures (door de harde ondergrond) op te lopen. Hierdoor hebben wel een aantal leden opgezegd echter bleef door komst van nieuwe leden het aantal nagenoeg gelijk. In het clubblad van september 2000 geeft Wim aan nu echt te stoppen en schrijft Henk Wiekart een nood oproep voor kandidaten die het voorzitterschap willen overnemen. Gelukkig kwamen er kandidaten en wel hele enthousiaste, zodat op een vervroegde Ledenvergadering in december een nieuw bestuur kon worden gepresenteerd nl. Voorzitter: Ronald Groeneweg, Secretaris/Penningmeester bleef Henk Wiekart, Gert in. t Hout: ledenwerving/PR: Sandra Weijers: Welzijn, Frank Boer: Lessen/ KNLTB. Jan Hartman bleef voor de Jeugd zorgdragen, alhoewel het aantal jeugdleden drastisch was teruggelopen en te weinig animo voor de georganiseerde activiteiten. Wim, Reneé, Petra en Chris namen afscheid en wenste het nieuwe bestuur alle succes en wijsheid toe. Er werden enkele veranderingen doorgevoerd en nieuwe leden zorgden voor een verjonging van het ledental. Irma Tinus gaf aan te stoppen met het uitbrengen van het clubblad en Teresa van Goethem nam het van haar over. Een feestcommissie werd gevormd om het 25-jarig jubileumfeest te organiseren en de avond zal worden gehouden op 21 september. De andere vereniging, T.V. Charlois ’83, heeft de laatste jaren steeds te kampen gehad met bestuursproblemen en vermindering van het aantal leden. In 2002 zijn er nog een 60-tal over, welke zich nu min of meer hebben aangesloten bij T.V. Challenge. 18 Er worden nu 3 banen voor beide verenigingen gehuurd van Intra Tennis, welke zelf in 2001 een eigen vereniging heeft opgericht. De samenwerking met Intra Tennis is nog steeds prima. Dit blijkt ook wel uit het feit dat in maart 2001 voor het eerst gezamenlijk een KNLTB Open Tennistoernooi wordt georganiseerd, welke het seizoen opent. In het jubileumjaar hebben Intra Tennis en Challenge ook de organisatie van het Charlois °83 toernooi (augustus) overgenomen. Tot zover een opsomming van de meest belangrijke gebeurtenissen van de laatste 5 jaar. Tot besluit Het blijkt gelukkig steeds weer dat er mensen zijn die in hun vrije tijd bereid zijn om een vereniging in stand te houden. Niet alle leden die zich voor T.V. Challenge hebben ingezet zijn vernoemd, echter zij hebben ook gezorgd dat T.V. Challenge haar 25-jarig jubileum kan vieren en zijn daar dankbaar voor. Op naar het 30-jarig bestaan van T.V. Challenge!
Terug naar de inhoud